Pedofiele gevoelens - verliefd op jonge jongens

Op mijn 9e werd ik verliefd op een jongen van 4. Hoewel ik steeds ouder word, blijft de leeftijd van jongens waar ik verliefd op word gelijk. Inmiddels weet ik dat ik pedofiele gevoelens heb. Ik word niet verliefd op volwassenen, maar alleen op jongens tot ongeveer 6 jaar. Ik heb veel contact gehad met zorgverleners, omdat ik zocht naar een manier om met mijn gevoelens om te gaan. Helaas is het me nog niet gelukt om zorg te vinden die mij écht verder helpt.

In de kast

Zeker tijdens mijn tienerjaren had ik veel vragen over mijn pedofiele gevoelens. Ik zocht naar een manier waarop ik om kon gaan met mijn seksuele identiteit. Deze zoektocht was extra moeilijk door de misbruikschandalen die toen speelden. Zo was er de zedenzaak bij het Hofnarretje, het kinderdagverblijf waar tientallen kinderen seksueel werden misbruikt. Toen ik 18 was, dus volwassen, én verliefd werd op een jonge jongen, kon ik er niet langer onderuit dat ik pedofiel ben.

Ik had veel vragen over mijn pedofiele gevoelens. Wat zegt het over mij dat ik verliefd word op jonge jongens? Hoe ga ik om met mijn seksuele frustraties? Hoe kan ik mijn seksleven vormgeven, zonder seksueel contact met kinderen? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik mijn seksualiteit op een gezonde manier kan ontwikkelen en beleven? Wat zijn de gevolgen van mijn pedofiele gevoelens op mijn sociale leven?

Pedofielen worden meteen gezien als daders, terwijl ze dat helemaal niet hoeven te zijn.

Ik wilde die vragen bespreken met mijn huisarts. Toch twijfelde ik of de huisarts me kon helpen met antwoorden vinden op die vragen. Ik wist sowieso al dat de huisarts niets kon doen aan hoe negatief er gedacht wordt over pedofiele mensen. Doordat er zo slecht gedacht wordt over mensen met pedofiele gevoelens, word je als bijna gedwongen om in de kast te blijven. Mijn huisarts kan me er hooguit helpen omgaan met mijn gevoelens.

Gesprekken met zorgverleners

Uiteindelijk heb ik toch mijn huisarts in vertrouwen genomen. Ik vond het niet moeilijk om met de huisarts in gesprek te gaan, omdat ik wist dat ze beroepsgeheim heeft. De reactie van mijn huisarts was positief. Ze vertelde me dat het goed was dat ik kwam praten. Ze bekende ook dat ze zelf niet veel wist over het onderwerp en verwees me daarom door naar de geestelijke gezondheidszorg. Ik had daar gesprekken met verschillende psychologen en psychiaters maar merkte dat ook zij me niet goed konden helpen. Zo was er een psycholoog die me wilde behandelen door dagbesteding aan te bieden. Zijn idee was dat als ik de hele dag bezig zou zijn, ik ook geen tijd zou hebben om aan jongens te denken. Ik vond dat helemaal geen oplossing, want dat zou het onderliggende probleem niet verhelpen.

Ik heb veel contact gehad met zorgverleners, omdat ik zocht naar een manier om met mijn gevoelens om te gaan.

Mijn ervaringen met zorgverleners zijn wisselend. Ik vind het nooit moeilijk om erover te praten, maar ik merk wel dat er veel verschil zit in de reacties die ik krijg. Sommigen zorgverleners zijn vriendelijk en positief, ondanks dat het onderwerp zo’n taboe is. Zij luisteren naar wat ik te vertellen heb en zoeken mee naar antwoorden op mijn vragen. Anderen kijken me aan met een stalen gezicht aan of trekken zelfs vieze gezichten. Bij hen zie ik geen enkele compassie of empathie.

Geen kindermisbruiker

Naar mijn idee ligt de nadruk in de zorg vooral op het voorkomen van kindermisbruik. Pedofielen worden meteen gezien als daders, terwijl ze dat helemaal niet hoeven te zijn. Er zit een groot verschil tussen het hebben van pedofiele gevoelens en het misbruiken van kinderen. Dit wordt vaak vergeten. Daarbij komt dat mijn intentie nooit is om een jongen pijn te doen, en zeker niet een jongen die ik leuk vind. Toch denk ik wel dat er iets meer ruimte zou mogen zijn voor mensen met pedofiele gevoelens in hun contacten met kinderen. In onze maatschappij is die ruimte er op dit moment helemaal niet.

Meer kennis en minder vooroordelen    

Mijn zorgtrajecten zijn vooral gericht op het beschermen van kinderen en op wat ik allemaal niét mag doen. Er is weinig aandacht voor mijn eigen welzijn en voor hoe ik mijn seksualiteit op een gezonde manier kan beleven. Waar ik wel veel aan heb gehad, is contact met gevoelsgenoten. Ik spreek hen online en anoniem, omdat het te gevaarlijk is om onder mijn eigen naam te praten over pedofiele gevoelens.

Naar mijn idee ligt de nadruk in de zorg vooral op het voorkomen van kindermisbruik, er is weinig aandacht voor mijn eigen welzijn.

Het zou mij helpen als zorgverleners meer kennis hebben over pedofilie en mij helpen zoeken naar een manier om mijn seksuele leven prettig te maken. Ook zou ik graag willen dat er in onze samenleving meer ruimte is voor mensen die pedofiel zijn. Het voelt nu alsof er geen plek voor ons is in deze wereld. We mogen niet zijn wie we zijn, want dat is slecht. Veel mensen met pedofiele gevoelens blijven daardoor in de kast en vinden het moeilijk zichzelf te accepteren. Maar we hebben dan misschien deze gevoelens, we handelen er niet naar. We zijn geen kindermisbruikers. Het is voor ons erg moeilijk om een prettig seksueel leven te hebben. Ik zou bovendien graag de ruimte krijgen om een prettig sociaal leven op te bouwen, waarin ik open kan zijn over mijn pedofilie en tegelijkertijd gezonde contacten kan hebben met kinderen.

Anoniem ingestuurd door een 24-jarige man.

 

Meer weten of hulp bij pedofiele gevoelens?