Wat is een goede relatie voor mij?

Hoewel ik meerdere langdurige relaties heb gehad, vind ik het nog altijd lastig te bepalen wat ik wil in een relatie, en wat goed voor me is. Mensen zeggen tegen me dat ik de lat te hoog leg, te kritisch ben, een ideaalbeeld zoek. Dat ik teveel gericht ben op mijn eigen behoeften. Maar ook: dat ik mijn hart moet volgen. Tja, daar kan ik niet veel mee. Maar ik heb gaandeweg toch wat lessen geleerd.

Ik zie mensen om me heen die praktisch langs elkaar heen leven. Ze treffen elkaar in bed en zijn daar gelukkig mee. Maar dat langs elkaar heen leven werkt niet voor mij. Dan word ik ongedurig, vervelend, chagrijnig en bovenal onaardig tegen mijn partner. Dus de criteria voor een fijne relatie kunnen per stel verschillen.

Hetzelfde geldt voor samenwonen, trouwen, kinderen krijgen: het is niet voor iedereen een eindstation. Zelf woon ik samen, maar ik geloof niet dat het voor iedereen werkt. Ik weet ook nog steeds niet of het voor mij goed werkt. Met iemand samen een huishouden runnen en tegelijk stomende seks hebben; het kost mij veel moeite om dat samen te laten gaan. 

Toch is dat een vraag die je krijgt als je een vaste relatie hebt: ‘Wanneer gaan jullie samenwonen?’ En ook: ‘Nemen jullie kinderen?’ Ten eerste ‘neem’ je geen kinderen; je neemt een hond. En buiten dat: ik vind het best een privé-vraag, en je moet je ook altijd verdedigen als het antwoord niet is wat men verwacht. Ik heb tegenwoordig mijn antwoord klaar op deze vragen en laat merken dat ik hierover niet teveel kwijt wil.

Ik heb me een tijdje geïrriteerd aan vreselijk saaie stellen die nauwelijks meer dingen samen doen. Als ik vertelde over iets dat mijn vriend en ik samen hadden gedaan, was de reactie: ‘Oh, wat leuk dat jullie dat nog doen, dat deden wij vroeger ook!’ Hoezo nu dan niet meer?! Houd er vooral in wat jullie samen delen en wat jullie bindt, denk ik dan. Voor mij blijft dat in ieder geval essentieel in de relatie, of we nou samenwonen, kinderen krijgen of niet. 

Is mijn huidige vriend de ware? Ook daar kan ik over twijfelen. Als je mij vraagt om mijn ideale partner te beschrijven, dan is die spannend maar ook veilig, lief maar soms ook dominant, een luisterend oor en tegelijk iemand die in praktische oplossingen denkt. Iemand die initiatief neemt maar ook vraagt wat mijn behoeftes zijn, iemand die georganiseerd is maar ook zo flexibel dat hij soms de boel de boel kan laten. Ik ben er inmiddels wel achter dat ik die –vaak tegenstrijdige- eigenschappen waarschijnlijk niet in één persoon ga vinden. 

Maar wat wil ik dan wel? Wat vind ik écht belangrijk? Met wie kan en wil ik oud worden? Uit eerdere relaties weet ik in ieder geval wat ik níet wil: leugens, emoties voor je houden, competitie, uiteen liggende interesses en een seksleven op een laag pitje. Zo kom ik dus vanzelf tot een aantal voor mij belangrijke kernwaarden: eerlijkheid, gevoelens kunnen delen, gelijkwaardigheid, gezamenlijke interesses en een gedeelde behoefte aan seks. Dus voortaan, wanneer ik me weer eens ongedurig voel en twijfel aan mijn relatie, grijp ik terug op deze kernwaarden. Voldoet de relatie met mijn vriend daar nog aan? Zo niet, wat kunnen we samen doen om dat weer in orde te krijgen? Dan zetten we een fles wijn tussen ons in en doen de relatie-APK. En dan heb ik weer het gevoel dat wij samen de toekomst wel aan kunnen. 

(Anoniem ingestuurd)